روانشناسی در مورد : مدت زمان اصلاح سوگیری توجه (تعداد جلسات)

واسه انتخاب تعداد جلسات لازم واسه اصلاح سوگیری توجه، ملاک مشخصی وجود نداره. در مطالعه فیلد، دوکا و همکاران (۲۰۰۹) تمارین توجه تو یه جلسه انجام شد و یافته های نشون دهنده اون بود که تغییرات در سوگیری توجه پس از آخرین آزمایش، در فردای اون روز از بین رفت. اصلاح سوگیری انجام شده به بقیه محرک ها وسایر وسایل اندازه گیری هم گسترش داده نشد. دلیل اون می تونه این باشه که اصلاح سوگیری توجه تنها تو یه روز انجام شد. در مقابل، در تحقیق اسکن میکرز و همکاران (۲۰۰۸؛ به نقل از فیلد، دوکا و همکاران، ۲۰۰۹) که اصلاح سوگیری توجه در ۵ جلسه انجام شد، اندازه سوگیری توجه پس از ۳ تا ۴ روز پس از آخرین جلسه اصلاح سوگیری توجه بازم کم شده بوده و به محرک های جدید هم گسترش داده شده بود. هم اینکه در مطالعه ی اسکن میکرز و همکاران (۲۰۱۰)، واسه اصلاح سوگیری توجه ۵ جلسه اختصاص داده شد و یافته های نشون دهنده اصلاح سوگیری توجه و حتی گسترش به محرک های جدید بود. فیلد، دوکا و همکاران (۲۰۰۹) اینجور نتیجه می گیرند که در کل وقتی که ما تموم تحقیقات رو با هم بررسی می کنیم به این نتیجه می رسیم که اصلاح سوگیری توجه تو یه جلسه اثر قابل تعمیمی ایجاد نمی کنه اما در چندین جلسه ممکنه یافته های پایدارتری بسازه که به وجود اومده توسط تعمیمه.

با در نظر گرفتن ادبیات مرور شده فوق، در تحقیق حاضر از هفت جلسه ی اصلاح پشت سر هم در هفت روز متوالی استفاده می شه. دلیل انتخاب ۷ جلسه ی پشت سر هم واسه اصلاح سوگیری توجه، یافته های تحقیق های قبلی بود. فقط دو تحقیق به ۵ روز تمرین توجه پرداخته شده (اسکن میکرز و همکاران، ۲۰۰۸؛ به نقل از فیلد، دوکا و همکاران، ۲۰۰۹؛ و اسکن میکرز و همکاران، ۲۰۱۰) که هر دو تونسته ان یافته های پایداری در مؤلفه های جور واجور اصلاح سوگیری توجه به دست بیارن. بقیه تحقیق ها که از یه جلسه ی اصلاح سوگیری توجه استفاده کرده بودن در خیلی از یافته ها مخصوصا گسترش محرک و گسترش وسیله و پایداری اصلاح سوگیری توجه با شکست روبرو شده بودن. در نتیجه تحقیق حاضر از اصلاح سوگیری توجه در ۷ جلسه استفاده می کنه تا یافته های تا حدودی ثابت شده و اندازه خطا کم بشه.

 

 

 

گروه گرایش توجه

 در تحقیقات اولیه هم از گروه گرایش توجه و هم از گروه دوری توجه استفاده می شد. در مطالعه ات وود و همکاران (۲۰۰۸) گروه گرایش در مردان، افزایش در سوگیری توجه نسبت به گروه دوری نشون داد. در مطالعه ی فیلد و همکاران (۲۰۰۷) هم تمرین دستکاری سوگیری توجه دلیل افزایش در سوگیری توجه در گروه گرایش شد. در مطالعه ی فیلد و ایست وود (۲۰۰۵) هم سوگیری توجه در هر دو گروه گرایش و دوری تغییر کرد. با وجود تحقیقات فوق، به نظر می رسد که دیگه ضرورتی به به کار گیری گروه گرایش وجود نداره. در تحقیق حاضر سه دلیل مشخص هست که نیاز به به کار گیری گروه گرایش توجه رو از بین می برد:

  • تموم تحقیق های قبلی، به طور همسان، افزایش سوگیری توجه در گروه گرایش توجه رو یافته ان. در نتیجه انتظار پیدا کردن نتیجه ی مخالف وجود نداره.
  • تحقیق ها نشون می دهد که افزایش سوگیری توجه با افزایش سوء مصرف مواد، افزایش وسوسه، افزایش خطر برگشت و … همراه س. در نتیجه این عمل می تونه عاقبتای منفی و ناراحت کننده ای واسه شرکت کنندگان به وجود آورد که از دید اخلاقی مورد قبول نیس.
  • افزایش سوگیری توجه هم جهت با اهداف تحقیق حاضر وجود نداره.

در نتیجه در تحقیق حاضر از یه گروه کنترل و دو گروه اصلاح سوگیری توجه استفاده کرده می شه و به دلایل اخلاقی و پژوهشی از گروه گرایش توجه (افزایش سوگیری توجه) استفاده نمیشه.

پیگیری

 انجام پیگیری به خاطر این کلیدیه که به ما نشون می دهد تغییراتی که ما در طول آزمایش ایجاد می کنیم چقدر در طول زمان پایدار می موند. در تحقیق صالحی فدردی و ککس (۲۰۰۹) اصلاح سوگیری توجه انجام شده تا ۳ ماه بعد پایدار مونده بود. هم اینکه در مطالعه اسکن میکرز و همکاران (۲۰۱۰) بیماران تا سه ماه پیگیری شدن و یافته های پیگیری نشون داد که مریضایی که اصلاح سوگیری توجه در موردشون اجرا شده بود زودتر از گروه کنترل درمان رو به طور موفقیت آمیز به پایان رساندند. این یافته ها بر موندگاری اصلاح سوگیری توجه و ایجاد تغییرات با معنی بالینی حکایت داره. در تحقیق حاضر هم واسه اطمینان از موندگاری اصلاح سوگیری توجه، از شرکت کنندگان پیگیری پس از یه هفته (به دلیل کمبود وقت) به عمل میاد.

 

اضافه کردن اثر تقویت

 مصرف مواد اعتیاد آور با ترشح دوپامین در مغز آدم ارزش پاداشی  به دست می آورد (ولکو و همکاران، ۲۰۰۶؛ ولکو و همکاران، ۲۰۰۴). تکرار مصرف مواد در اول باعث افزایش ترشح دوپامین در جواب به مواد می شه؛ اما پس از طولانی شدن این پروسه، اندازه فعالیت و ترشح دوپامین نسبت به تقویت کننده های طبیعی کاهش محسوسی پیدا می کنه (ولکو و همکاران، ۲۰۰۴)؛ در نتیجه این که به چه دلیل آدمایی که مدت بیشتری به سوء مصرف مواد پرداخته ان سوگیری توجه بیشتری به نشونه های مواد نشون میدن (فیلد و ککس، ۲۰۰۸) خوب تبیین می شه. از طرفی، بعضی محرک ها که با مصرف مواد همراه می شن، از راه پروسه شرطی شدن ارزش تشویقی مواد رو کسب کرده (رابینسون و بریدج، ۲۰۰۱) و باعث ترشح دوپامین می گردند (ولکو و همکاران، ۲۰۰۶). ترشح دوپامین در مدارهای عصبی درگیر در برجستگی/جایزه، باعث به وجود اومدن ارزش برجستگی زیاد و به طور طولانی پابرجا واسه مواد و نشونه های بیاد اومده با اون ها می شه (ولکو و همکاران، ۲۰۰۴). با وجود ارزش پاداشی واسه محرک ها و نشونه های مربوط به مواد و کم شدن ارزش پاداشی بقیه محرک ها، این طبیعی به نظر می رسد که در رقابت بین یه محرک با ارزش پاداشی بالا و یه محرک با ارزش پاداشی ضعیف، سیستم توجه آدم به محرک با ارزش جایزه بالاتر سوگیری داشته باشه (شیفمن[۱] و همکاران، ۱۹۹۶). از طرف دیگه، ولکو و همکاران (۲۰۰۶) فکر می کنند که وسوسه ذهنی با ترشح دوپامین در ارتباطه، چیزی که در تحقیق سل، مارین و همکاران (۲۰۰۰) خوب نشون داده شده و در تئوری تشویق کننده-حساس سازی[۲] رابینسون و بریدج (۱۹۹۳ و ۲۰۰۱) هم نمایانه. در نتیجه می توان خوب به روابط بین وسوسه و سوگیری توجه در مورد ی تئوری شرطی سنتی فهمید.

اعتیاد

ولکو و همکاران (۲۰۰۴)، راهبردهای دخالت ای شایدً مؤثر در جلوگیری از برگشت افراد سوء مصرف کننده مواد رو شامل ضعیف کردن ارزش پاداشی نشونه های مربوط به مواد، افزایش در ارزش برجستگی تقویت کننده های غیر مربوط به مواد[۳] و ضعیف کردن اثر شرطی محرک های شرطی شده می دانند. تا الان، فقط واسه ضعیف کردن اثر شرطی محرک های شرطی از راه روبرو شدن با نشونه اقدام شده. ماریسن و همکاران (۲۰۰۶) در مطالعه شون به بررسی اثر درمان روبرو شدن با نشونه های مربوط به مواد در کاهش سوگیری توجه پرداختن، اما در آخر فرق معناداری در کاهش سوگیری توجه در مقایسه با گروه کنترل پیدا نکردن. اون ها فکر می کنند که ممکنه محرک های شرطی به خاطر این خاموش نشده باشن که محرک شرطی خوشاینده نه آزارنده (مثل اضطراب). در تحقیق حاضر، ضعیف کردن ارزش پاداشی نشونه های مربوط به مواد و افزایش در ارزش برجستگی تقویت کننده های غیر مربوط به مواد از راه شرطی سازی عامل (به کار گیری تقویت و تنبیه) در دستور کار قرار می گیره و اثر اون بر شکل های جور واجور متغیرهای مورد استفاده در تحقیق بررسی می شه.

اضطراب

[۱] Shiffman

[۲] Incentive-Sensitization

 

[۳] non-drug reinforcers

علمی