تسلیحات ارائه شود، به منظور حفظ اصولی که برپا کرده‌اند و برای مشورت در خصوص ضروریات جنگی (مطابق حقوق بشریت) در سن پطرزبورگ گرد هم آیند.(روسو، 1369، 132)
با پذیرش این اعلامیه که مؤید حقوق عرفی نیز بوده است کاربرد پرتاب شونده های که دارای خسارت زیاد می باشد منع شده است. نکات قابل توجه در این اعلامیه عبارت است از اعمال آن در میان ملل به اصطلاح متمدن و در جریان جنگ بین آنها می‌باشد. گو این که همین ملل متمدن در صورت ورود کشور ثالث در جنگ حفظ اصول حاکم بین انسان‌های متمدن را به فراموشی می‌سپارند.
گفتار دوم: کنفرانس بروکسل 1874
بنا به درخواست سزار الکساندر دوم امپراتوطور روسیه نمایندگان 15 کشور در 27 ژوئیه 1874 در بروکسل گردهم آمدند تا پیش نویس موافقت نامه بین المللی راجع به حقوق و آداب جنگ را که به وسیله دولت روسیه تقدیم شده بود. از جمله کاربرد تسلیحات غیر متعارف مورد بررسی قرارار دهند. پیش نویسی که تهیه شده بود مورد پذیرش کشورها قرار گرفت، لیکن همه دولتها نمی خواستند آنرا به صورت سندی الزام آور تصویب کنند. به موجب ماده 70 سند فوق الذکر کاربرد سموم در جنگ منع شده است. (قاسمی، 1372، 21) امضای پروتکل در 27 اوت 1874 گامی مهم در تدوین حقوق جنگ بوده است.
متعاقب امضای این پروتکل، مؤسسه حقوق بین الملل در اجلاس خود در ژنو کمیته ای را مأمور مطالعه اعلامیه بروکسل نمود تا نظرات خود را نیز که مکمل آن بود اعلام کند. اهتمام مؤسسه منجر به تدوین کتاب حقوق آداب جنگ در سال 1880 شد که در خصوص تسلیحات و مواد شیمیایی در آن آمده است. صدور این اعلامیه و اهتمام مؤسسه حقوق بین الملل را می توان به عنوان اولین گام هدفدار در جهت منع به کار گیری عوامل شیمیایی در جنگ دانست که سر فصل حرکت های بعدی در این زمینه شد.
گفتار سوم: کنفرانس صلح لاهه1899
مقارن با همین ایام، پیشرفت در تولید و ایجاد سلاح های شیمیایی، این مسئله و موضوع را واقعی تر کرد تا جایی که تلاش دسته جمعی در جهت جلوگیری از کاربرد آن منجر به تشکیل اولین کنفرانس صلح لاهه شد که به ابتکار تزار نیکلای دوم در سال 1899 تشکیل شد و 26 دولت را که عمدتاً اروپایی بودند گردهم آورد.
اولین کنفراس صلح لاهه از 18 تا 29 ماه می1899 با هدف و موضوع تحدید تسلیحاتی تشکیل گردید. کشورهای شرکت کننده در کنفرانس اگر چه موفق به حصول نتایجی در جهت نیل به هدف کنفرانس که تحدید تسلیحاتی بود، نشدند. لیکن در خصوص تصویب و صدور سه کنوانسیون و سه اعلامیه موفقیتی حاصل شد این کنوانسیون‌ها عبارت بودند از:
ـ کنوانسیون مربوط به حل مسالمت آمیز اختلافات
ـ کنوانسیون مربوط به قوانین و عرف جنگ‌های زمینی
ـ کنوانسیون مربوط به قوانین و مقررات جنگ‌های دریایی
و اعلامیه‌ها شامل موارد ذیل بودند:
ـ اعلامیه اول مربوط به منع پرتاب نارنجک و گلوله از بالن
ـ اعلامیه دوم مربوط به منع استفاده از گلوله منتشر کننده گازهای خفه کننده.
ـ اعلامیه سوم راجع به منع کاربرد فشنگ‌های منفجر شونده.(کلیبار، 1368، 86)
اعلامیه دوم کنفرانس صلح لاهه 1899 مبنی بر منع استفاده از گلوله و نارنجک‌های منتشر کننده گازهای خفه کننده و نیز از اصول کلی و عمومی حقوق بین المللی عرفی مبنی بر هرگونه کاربرد سم یا سلاح‌های سمی و سلاح‌هایی که موجب انهدام و آزار و صدمه بیش از نیاز می‌گردد مشتق شده است. مقررات کلی محکومیت استفاده از این گونه سلاح‌ها و هم چنین توافقات کنفرانس صلح لاهه در سال 1899 در کنفرانس سال 1907 لاهه نیز عیناً مورد تأیید قرار گرفت.
گفتار چهارم: کنفرانس صلح لاهه 1907
حق کشورهای در حال جنگ برای به کارگیری لوازم و امکانات مختلف جهت صدمه رساندن به دشمن نامحدود نمی‌باشد.
ماده 22 کنفرانس 1907 لاهه مقرر می‌دارد: «حق مبارزان در انتخاب ابزارهای ورود خسارت به دشمن نامحدود نیست.»
ماده 23 این کنفرانس نیز مقرر می‌دارد: «براساس ممنوعیت مندرج در سایر کنوانسیون‌ها، اعمال ذیل ممنوع اعلام می‌گردد.به کارگیری سم یا سلاح‌های سمی در جنگ، به کارگیری گلوله، نارنجک و یا خمپاره و سایر موادی که موجب آزار غیر ضروری می‌گردد.»
توسعه و گسترش این ممنوعیت خاص در اعلامیه دوم کنفرانس صلح 1899 لاهه آن را به عنوان یک اصل حقوق بین الملل عرفی بیشتر مورد تأکید قرار داد و در نتیجه تمامی کشورها حتی آن دسته از دولت‌ها که در این کنفرانس شرکت نداشتند و یا این اعلامیه را امضاء نکردند ملزم به رعایت و اجرای آن گردیدند، لیکن این ضوابط و مقررات و کنفرانس‌ها نتوانست مانع از به کارگیری این سلاح‌ها در جریان جنگ جهانی اول گردد.
از جمله ایرادات اعلامیه کنفرانس صلح 1899 لاهه و رژیم ممنوعیت ناشی از آن، عدم تعریف دقیق مواد و سلاحهای شیمیایی بود، چرا که فرانسه گاز اشک آور را از جمله گازهای خفه کننده و آسیب رسان نمی‌دانست. همچنین آلمان‌ها در جریان جنگ جهانی اول گاز کلر را به وسیله سیلندرهایی به جبهه‌های نبرد حمل و در آنجا انتشار دادند و مدعی بودند که تخلفی از مقررات کنوانسیون و اعلامیه کنفرانس‌های 1899 و 1907 لاهه نشده است چرا که در این اسناد استفاده از گلوله‌های منتشر کننده گازهای خفه کننده ممنوع شده است.(1972،68،Nella and Others)

این عملکرد دولتها ثابت کرد که مقررات کنفرانس لاهه در ارتباط با منع و محدودیت عملی سلاح‌های شیمیایی بسیار گنگ و مبهم می‌باشد. در کنفرانس 1907 لاهه مقرراتی برای بازرسی اعمال نشده بود و هم چنین برای عدم رعایت مفاد کنفرانس تضمین و تنبیه روشنی وجود نداشت.(قاسمی، 1372، 23) اما در ماده 3 این معاهده تصریح شده بود، در صورتی که دشمن مقرارت کنفرانس را نقض کند به حسب مورد موظف به پرداخت غرامت است. در ماده 3 نامی از مرجع تعیین کننده غرامت و یا مرجعی که وظیفه تعیین نوع و مقدار غرامت و اخذ آن را داشته باشد برده نشده بود.
در این کنفرانس اشارهای صریح به منع تولید انباشت و ذخیره مواد شیمیایی و سمی و انتقال تکنولوژی نشده بود اما به طور کم رنگ به موضوع کاربرد آنها اشاره شده بود. این اشاره تلویحی مانع از کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی در جنگ جهانی اول نگردید و در نتیجه ضعف‌ها و عدم کاربردی بودن کنفرانس 1907 لاهه را به اثبات رساند.
استفاده از گازهای سمی در جنگ جهانی اول و تلفات سنگین این جنگ ناشی از کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی و اثرات غیر انسانی و متعاقب آن واکنش کشورهای جهان در این باره، جامعه بین المللی را مجاب ساخت تا برای تدوین یک سری مقررات در جهت ممنوعیت استفاده از سلاح‌های شیمیایی گام بردارد. لیکن از سویی دیگر قابلیت‌های کاربردی اینگونه سلاحها در میادین نبرد و حصول پیروزی‌های آسان موجب ایجاد اشکال در راه رسیدن به یک توافق بین المللی برای منع کامل آنها می‌گردید.در سال 1919 ژنرال‌های انگلیسی تأکید داشتند از طریق یک کنفرانس صلح استفاده از سلاح‌های شیمیایی را منع نمایند.(احمدی، 1371، 65)
گفتار پنجم: معاهده صلح ورسای 1919
در پایان جنگ جهانی اول مواد قراردادها و معاهدات مختلف صلح بر اهمیت و اعتبار مفاد اعلامیه کنفرانس صلح لاهه 1899 لاهه در منع کاربرد سم و سلاح های سمی تأکید مکرر داشتند. از جمله در ماده 171 معاهده صلح ورسای آمده است که کاربرد گازهای سمی و خفه کننده و یا دیگر گازها و مایعات مشابه و مواد مشتقات آن ممنوع می باشد. و تولید و واردات آن توسط دولت آلمان به طور مطلق ممنوع است.
بعد از جنگ جهانی اول امید مردم جهان به جامعه ملل بود که بتواند بر اساس میثاقش از روش های حقوقی بر اساس موازین حقوق بین الملل عرفی و تقویت همکاری های بین المللی به صورت کاربردی استفاده از سلاح های شیمیایی را ممنوع سازد. ولی این جامعه نیز بجز تشکیل چند کمیسیون در ارتباط با مسئله خلع سلاح کار دیگری نکرد. در این دوره کنفرانس 1922 واشنگتن بود که نمود پیدا کرد.
گفتار ششم: کنوانسیون1922 واشنگتن
در روز 6 فوریه سال 1922 کنفرانسی در واشنگتن با شرکت کشورهای آمریکا، فرانسه، انگلستان، ایتالیا و ژاپن تشکیل شد که موضوع آن سلاحهای دریایی و استفاده از گازهای مضر بود. در این کنفرانس همان مقررات و ممنوعیتی قرارداد ورسای مورد تایید شرکت کنندگان قرار گرفت، لیکن در این اعلامیه فقط کشورهای متمدن بودند که طرف و مخاطب قرار گرفته بودند.

در میان مواد مختلف این کنوانسیون که در خصوص آداب جنگ زیردریایی است، ماده 5 آن به کاربرد گازهای زیان آور و دیگر مقررات آن در جنگ های زیر دریایی می پردازد اجرای این کنوانسیون به علت مسایل لاینحل دیگر مربوط به زیر دریایی‌ها بی نتیجه ماند. در قسمتی از این کنوانسیون در ماده 5 آمده بود که استفاده از گازهای خفه کننده یا سمی و انواع دیگر گازهای زیان آور یا مایعات مشابه یا مواد و ادوات مربوطه بوسیله افکار عمومی ملل متمدن محکوم می گردد و این ممنوعیت دراعلامیه‌هایی که تعداد زیادی از قدرت‌های متمدن جهان آن را تایید و امضا کرده‌اند ثبت گردیده است. و این اعلامیه از سایر ملل متمدن جهان دعوت می کند که به این کنوانسیون محلق شوند و بر ممنوعیت استفاده از این گونه گازها کمک کنند. (70،1972،Nella and Others)
اهمیت این کنوانسیون و اعلامیه آن در این جهت بود که آمریکا که معاهده صلح ورسای را امضاء نکرده بود در این جریان خود تشکیل دهنده کنفرانس بوده و در اعلامیه نهایی آن به نظر بسیاری از نمایندگاه کنگره توجه شده بود.
دول شرکت کننده طی این کنوانسیون اعلام داشتند که ممنوعیت استفاده از گازهای خفه کننده و سمی و دیگر گازها و مایعات و مواد و مشتقات آن به عنوان بخشی از حقوق بین الملل عرفی می‌باشد و متعهد شدند که این ممنوعیت را بین خود رعایت نمایند. لیکن این بار نیز این کنوانسیون به مرحله اجرا در نیامد زیرا که فرانسه به دلیل مخالفت با موضوعات مربوطه به زیر دریایی‌ها از امضای آن خودداری کرد و در نتیجه هیچ گاه لازم الاجرا نگردید.(کردبچه، 1386، 196)
در سال 1924 جامعه ملل از تعدادی متخصص خواست که در مورد جنگ افزارهای شیمیایی تحقیقاتی به عمل آورند هدف از این اقدام جلب توجه بیشتر جهانیان به این موضوع بود گروه متخصصین در پاسخ و در گزارش خود اعلام داشتند که این گونه سلاح‌ها بسیار پیچیده هستند و قدرت امکان فوق العاده‌ای برای کشور استفاده کننده فراهم می‌آورند. با توجه به بررسی در سیر تحول صعودی افکار عمومی و دولت‌ها در خصوص منع کاربرد تسلیحات غیر متعارف ضد بشری به نظر می‌رسد در این برهه پایه‌های تقریباً محکمی بر ایجاد میثاقی فراگیر و با وسعت زیاد بوجود آورد که بعد از مدتی موجودیت خود را در پروتکل 1925 متجلی ساخت.

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

گفتار هفتم: پروتکل 1925 ژنو
همانطوری که گفته شد بعد از جنگ جهانی اول که در آن به نحو گسترده ای از سلاح های شیمیایی استفاده گردید حس تنفر و محکومیت اینگونه جنگ افزارها در سطح وسیعی از جهانیان ایجاد گردید و دولتها تلاش پیگیری در جهت ممنوع کردن استفاده از این جنگ افزارها به عمل آوردند که در نهایت منجر به تنظیم پروتکل 17 ژوئن 1925 ژنو گردید که بر اساس آن استفاده از گازهای خفه کننده و سمی و دیگر گازها و مایعات مشابه آنها و روش های بیولوژیکی در جنگ ممنوع گردید. که این پروتکل مهم ترین و به عبارتی تنها سند معتبر جهانی در زمینه منع کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی می باشد که در سال 1928 لازم الاجرا گردیده است. این پروتکل اگر چه به صراحت استفاده از سلاح های شیمیایی را منع کرده است «ولی در آن هیچ گونه ضمانت اجرایی و نیز مقررات مربوط به نحوه بازرسی و تحقیق درباره نقض پروتکل پیش بینی نشده است و مسئله توسعه و تولید و ذخیره سازی سلاح های شیمیایی مسکوت مانده است.»(قاسمی، 1372، 22)
همانطور که قبلاً عنوان شد در سال 1924 از سوی جامعه ملل اجلاسی از متخصصان کشورهای مختلف برای مطالعه کاربرد جنگ افزار های شیمیایی تشکیل شد که محل آن در شهر ژنو بود. کمیته متخصصان در رابطه با سلاح های شیمیایی و تعریف و خصوصیات و نحوه کاربرد و اثرات آنها سند بسیار مهمی تدوین کرد ولی احتمالاً اگر در سال 1925 کنفرانس بین المللی کنترل تسلیحات و تدارکات جنگی برگزار نمی شد آن سند نیز بدون پیگیری باقی می ماند. در اجلاس مذکور طبیعتاً مسئله گازهای سمی و جنگی مطرح شد و از همان آغاز بحث های بسیاری برای مشخص کردن مواد شیمیایی مخصوص اهداف جنگی در گرفت جالب توجه اینکه حتی امروز در جلسات مربوط به کنفرانس خلع سلاح این مباحث همچنان ادامه دارد.
در سال 1925 به ابتکار جامعه ملل کنفرانس بین المللی در ارتباط با تجارت اسلحه در ژنو تشکیل شد اگر چه این کنفرانس به اهداف خود نائل نیامد ولیکن توانست به عنوان یک نتیجه، پروتکل منع استفاده از گازهای خفه کننده و سمی و دیگر گازها و روشهای جنگی بیولوژیکی را آماده و تدوین نماید. در ابتدای این کنفرانس که با شرکت 38 کشور در ماه مه و ژوئن 1925 در ژنو تشکیل شد نماینده آمریکا پیشنهادی دال بر ممنوعیت صادارات سلاح های شیمیایی ارائه کرد که این پیشنهاد با مخالفت دیگران روبرو شد چه آنکه باعث خدشه دار شدن توقف کامل استفاده از سلاح های شیمیایی می گردید و تبعیض بود نسبت به کشورهایی که قادر به تولید این سلاح نبودند. متعاقباً نماینده آمریکا متن معاهده 1922 واشنگتن را در خصوص گازهای سمی و خفه کننده و دیگر گازهای زیان آوررا به عنوان یک سند به کنفرانس ارائه داد. ( 86،1998، Barry) از این رو است که متن و زبان پروتکل ژنو تا اندازه زیادی از متن معاهده تصویب نشده واشنگتن اقتباس گردیده است. بدین ترتیب پروتکل 17 ژوئن 1925 در ممنوعیت کاربرد گازهای خفه کننده و سمی و دیگر گازها و روش های جنگی میکروبی تنظیم گردید.و به عنوان اولین اسباب و ابزار بین المللی برای ممنوعیت جنگ افزار های شیمیایی بود که توسط 49 کشور امضاء و در سال 1928 لازم الاجرا گردید.
اگر چه آمریکا و ژاپن یعنی دو قدرت بزرگ سیاسی و نظامی آن زمان از امضای این پروتکل خودداری کردند، اما این پروتکل با حسن ظن جامعه جهانی روبرو شد و در سالهای بعد از جنگ جهانی دوم، مورد تأیید و تشویق کلیه اعضای پیمان «ناتو» و «ورشو» قرار گرفت و کشورهای تازه استقلال یافته نیز آن را تصویب کردند.
مفاد این پروتکل با الهام از قواعد حقوق بین الملل عرفی در منع کاربرد سم و یا موادی که موجب رنج و آزار غیر ضروری می‌شود، تنظیم گردیده و خود موجب تأسیس یک عرف قانونمند در حقوق بین الملل شده است که در نتیجه اکثر قریب به اتفاق کشورهای جهان به آن پیوسته و اصل و موضوعات آن را پذیرفته‌اند و از متوسل شدن به این گونه سلاحها خودداری کرده‌اند.
نظر غالب و اکثریت این است که با توجه به اینکه ممنوعیت های موضوع این پروتکل از سوی اکثریت، قریب به اتفاق کشورهای جهان رعایت می گردد، لذا این ممنوعیت ها را می توان جزئی از حقوق بین الملل عرفی دانست که به این ترتیب و بر اساس همین قواعد حقوق بین الملل عرفی، ممنوعیت های موضوع پروتکل برای تمامی دولت ها حتی آنهایی که عضو این پروتکل نیستند لازم الاجرا می باشد. ( 88،1998، Barry)
پروتکل 1925 ژنو اگر چه توانست ممنوعیت حقوقی برای کاربرد سلاح‌های شیمیایی ایجاد کند، ولی دارای نقاط ضعف متعددی بود. اما قبل از بیان نقاط ضعف و پروتکل ابتدا به شمول تعاریف و موضوعات پروتکل می پردازیم:
در مورد تعریف و خصوصیات هر یک از عوامل شیمیایی که می توانند به عنوان یک سلاح در جنگها به کار روند بحث های زیادی شده است. در اعلامیه 1874 بروکسل از به کار گیری سم و با سلاح های سمی و در اعلامیه 1899 لاهه از انتشار گاز های خفه کننده و کشنده نام برده شده است

0 thoughts on “دانلود تحقیق در مورد حقوق بین الملل

دیدگاهتان را بنویسید