در خانه‌ی عثمان بایستند و اجازه ندادند کسی به خلیفه دست یابند.63 امام حسن در این راه مجروح و سر قنبر غلام امام علی شکست.
وساطت و میانجیگری امام علی(علیه السلام) در محاصره‌ی خانه‌ی عثمان بدان معنا نبود که اعمال خلیفه مورد و قابل دفاع برابرحضرت باشد علی(علیه السلام) می‌کوشید تا با وساطت خود از وقوع فتنه و آشوب در جامعه جلوگیری کند.
بعد از قتل عثمان حضرت بلافاصله اقدام به دفن عثمان کردند.
امام حسن (علیه السلام)
بعد از شهادت حضرت علی(علیه السلام) مردم با امام حسن بیعت کردند. عده‌ای از مورخان مغرض سعی کردند تا با جعل و ترویج اخبار پوچ شخصیت امام را خدشه دار کنند و امام حسن را فردی معرفی کنند که دائمأ در حال تزویج و طلاق بوده 64 و در امر سیاست و حکومت فاقد تدبیر و درایت، و در اخبار مربوط به صلح امام حسن این گونه عنوان کردند که حضرت باچند تعهد که جنبه‌ی مالی داشته حاضرشده است از حکومت کناره بگیرد. در حالی‌که اینها تنها یک اتهام است چرا که: امام حسن بارها بر این نکته تصریح کرده است که”خلافت حق اوست و تنها از روی اجبار به معاویه واگذار می‌کند”65
درباره‌ی اتهام مطلاق بودن امام حسن به طور مفصل در فصل امام حسن بحث و بررسی شده است.
درباره شهادت امام حسن (در فاصله سالهای 49 تا 51 هجری )66گفته شده که معاویه ضمن توطئه‌ای با کمک همسر امام که دختر اشعث بن‌قیس کندی بود حضرت را به شهادت رساند.67 بعدها که مدینه توسط سپاهیان شام غارت شد خانه همین زن به تاراج رفت اما به پاداش خوش خدمتی ان روز، امئالش بدو باز گردانده شد68.
در سال چهل و یک هجری معاویه با توسل به زور حکومت را بدست گرفت این حکومت تا سال 132 هجری به طول انجامید.
اگر نگاهی به دوران عصر جاهلیت داشته باشیم روشن است که بین امیه و هاشم درگیری وجود داشته است پس از مردن آنها این در گیری به فرزندان آنان منتقل گردید. در زمان پیامبر بنی‌امیه بیش‌ترین مخالفت‌ها و دشمنی‌ها را با پیامبر کردند سر دسته مخالفان و دشمنان پیامبر ابوسفیان از بنی‌امیه بود معاویه با حکمرانی بر شام در دوران امام علی جنگ صفین و در زمان امام حسن با توسل به نیرنگ هم‌چنان بر حکومت باقی ماند با شروع خلافت عثمان، بنی‌امیه حکومت را بدست آورده بودند و بیشترین الطاف از ناحیه عثمان به سمت بنی‌امیه بود برای نمونه قبضه کردن شام توسط معاویه بود هنگامی که معاویه به خلافت رسید نزدیک بیست سال بود که بر شام سلطنت می‌کرد و مجموعا چهل سال در مقام ولایت شام و سلطنت بر کشور اسلامی با مردم سرو کار داشت معاویه اولین کسی بود که خلافت را به پادشاهی تبدیل کرد.
امویان تیره‌ای از قبیله‌ی قریش بودند که سال‌ها قبل از بعثت و در عصر مبعوث شدن نبی مکرم اسلام با توجه به کینه و رقابت دیرینه‌ی خود با بنی‌هاشم و در رأس آنها حضرت محمد مصطفی از جمله سرسخت ترین دشمنان اسلام بودند.
سردمداران این حزب اگرچه از روی اکراه و ترس از شمشیر مسلمانان (به خاطر ملاحظات سیاسی) به دین اسلام گرویده و لقب”طلقاء” را گرفتند، اما آنان به هر قیمتی که بود برای خود جای پایی باز کرده، به کرسی حکومت و خلافت اسلامی تکیه زدند به طوری که پس از شهادت امیرالمؤمنین هم‌چنین قضیه‌ی صلح امام حسن مجتبی و عدم توفیق تحقق حکومت اسلامی توسط امامان شیعه، حکومت اسلامی و قدرت سیاسی به دودمان اموی منتقل شد (آقانوری، 1385: 159).
بنی امیه در هنگام حکومت، دشمنی خود را نسبت به اهل بیت پیامبربه جایی رساندند که اگر نوزادی به نام علی می‌دیدند او را به قتل می‌رساندند . از زمان معاویه بن‌ابوسفیان سب و لعن علی به صورت یک سنت متداول ادامه داشت، تا آنکه در زمان حکومت عمر بن‌عبدالعزیز خاتمه یافت البته معاویه بن‌یزید و عمر بن‌عبدالعزیز را باید از این خاندان استثناء کرد و از اقدامات مهم عمر بن‌عبدالعزیز این بود که به هنگام حکومت، حکم سب امیرالمؤمنین را برداشت.69
معاویه پسرش یزید را که شراب‌خوار و میمون باز بود به جانشینی انتخاب کرد این کار باعث مخالفت امام حسین و عبدالله بن‌زبیر در مکه شد در نهایت امام حسین با پیمان شکنی کوفیان به شهادت رسید و عبدالله بن‌زبیر توانست بعد از مرگ یزید و جانشین او معاویه دوم(شش ماه خلافت کرد و اندکی بعد مرد) از مردم مکه برای خودش بیعت بگیرد و عراق و حجاز(مکه و مدینه) یمن، مصر، شام، خلافت عبدالله بن‌زبیر را تصدیق کردند.
عبدالله بن‌زبیر سال‌های 60 تا 64 هجری را خلافت کرد و در جنگی که با مروان(شاخه دیگر بنی‌امیه) و در محل مرج الراهط در گرفت شکست خورد و حکومت به شاخه دیگری از بنی‌امیه یعنی مروانیان منتقل شد(سال‌های64 تا 134 هجری)
معاویه و جانشینان او که چهار نفر بودند را به مناسبت نام جدشان امیه، خلفای بنی‌امیه یا اموی می‌گفتند که نود و یک سال(از سال 41 تا 132 هجری) خلافت کردند.
بنی امیه به دو شاخه آل سفیان یعنی معاویه بن‌سفیان و پسرش یزید و نواده‌اش معاویه ثانی(از سال 41 تا 64 هجری ) و شاخه دیگر آل مروان(از سال 64 تا 132 هجری ) و اولاد اوتقسیم شد.
در بین خلفای بنی‌امیه، تنها معاویه سر سلسله و از شاخه سفیاتی معتبر بود و بقیه از شاخه مروانی مشهور بودند.بعد از عبدالملک بن‌مروان(شاخه مروانی) این چهار نفر معتبر ترین هستند.
1ـ ولیدبن عبدالملک‌(86 ـ 96 هجری) در عهد او مغرب الاقصی(مراکش) اندلس و ماوراء النهر و قسمتی از هندوستان فتح شد.
2ـ عمربن عبدالعزیز: پسر عموی ولید و نواده‌ی مروان بن‌حکم(101ـ 99 هجری) که عادل‌ترین و نیکو سیرت‌ترین امویان است و او پس از آن‌که به خلافت رسید دشنام دادن به علی بن‌ابی‌طالب را که در عهد معاویه مرسوم شده بود و در تمامی ولایات پس از ادای خطبه نماز معمول بود ممنوع کرد و خود او نیز همه وقت به رای فقها و اهل تقوا خلافت می‌نمود.
گفته شده که جد عمربن عبدالعزیز، عمر بن‌الخطاب خلیفه دوم بوده است.
3ـ هشام بن‌عبدالملک(105ـ 125 هجری): در عهد او مسلمین از قفقازیه و ترکستان و جنوب فرانسه و سوئیس را فتح کرده و دولت اسلام را به منتهی بسطی که به خود دیده رسانده‌اند.
از وقایع داخلی مهم خلافت هشام خروج زیدبن علی نوه‌ی امام حسین و پسر امام سجاد است والی کوفه به دستور هشام بن‌عبدالملک زید را کشت سپس سر زید را به دمشق فرستاد و هشام امر کرد آن را به دمشق آویزان کنند و تا زمان ولید در این حال باقی ماند.
4ـ مروان بن‌محمد(سال 126ـ 132 هجری) نواده‌ی مروان بن‌الحکم که آخرین خلیفه اموی است و شهرت او فقط به این است که مغلوب ابوسلم خراسانی و بنی‌عباس عمو زاده پیامبر و دولت اموی در عهد او بر افتاده است.70
امام جعفر صادق
دوره امامت امام صادق (علیه السلام) دوره‌ای مهم در تاریخ مذاهب اسلامی است. این دوره را می‌توان دوره رشد اندیشه‌ها و فرقه‌های مختلف کلامی و فقهی دانست. بجاست برای روشن شدن چگونگی برخورد امام (علیه السلام) با مذاهب دیگر، ابتدا شرایط سیاسی و فرهنگی آن دوره را مرور کنیم.
دوره امامت ششمین امام شیعیان، با اواخر حکومت امویان و اوایل دوره حکومت عباسیان مصادف بود. این دوره، دوره ضعف و فروپاشی حکومت اموی و نوبنیاد بودن حکومت عباسی بود. شخصیت بی نظیر امام صادق (علیه السلام) به جهت برخورداری از نسب شریف و کمالات علمی و اخلاقی بی‌‌مانند، در کانون توجه جویندگان علم قرار گرفت. تعداد شاگردان آن حضرت را تا چهار هزار نفر یاد کرده‌اند. علوم و معارفی که از آن حضرت در این دوره نقل شده است، به حدی وسیع و گسترده‌اند که در هیچ یک از پیشوایان مذاهب اسلامی دیگر با این حجم روایت و دانش در علوم مختلف نقل نشده است. بزرگان مذاهب مختلف که محضر ایشان را درک کرده‌اند، از علوم ایشان بهره‌مند شده و از ایشان به بزرگی و عظمت یاد کرده‌اند.
با گذشت سال‌ها از ظهور اسلام، گسترش قلمرو سرزمین‌های وابسته به حکومت آن دوره از یک طرف و ورود تازه مسلمانان بسیار با سابقه داشتن ادیان و مذاهب مختلف از طرف دیگر، از اواخر قرن اول هجری مباحث اندیشه‌ای در مورد شناخت معارف اسلامی در جامعه گسترش یافتند و به تبع آن‌ها فرق و مذاهب مختلفی پدید آمدند. معتزله، جبریه، مرجئه، غلات، زیدیه، زنادقه، مجسمه، تناسخیه، متصوفه، اهل حدیث و اصحاب قیاس و رأی از فرقه‌های دوره امامت امام صادق (علیه السلام) بودند که امام (علیه السلام) به نقد اندیشه‌های آنان پرداخت.
امام (علیه السلام) از آزادی نسبی دوره انتقال حکومت از بنی امیه به بنی عباس به خوبی استفاده کرد و به عنوان مرجع دینی برجسته و علامه زمان خود در میان جامعه اسلامی مطرح شد؛ به ویژه در ایامی مانند حج که مسلمانان از مناطق مختلف به مکه می‌آمدند، افراد و بزرگان فرق مختلف نزد ایشان می‌آمدند و با ایشان گفت‌و‌گو میکردند.
عظمت شخصیت امام صادق (علیه السلام) و توجه مردم به سوی ایشان و تعالیم وی برای حکومت‌های اموی و عباسی خطری جدی به شمار می‌آمد. امویان به جهت ضعف سیاسی و قیام‌های مختلف علیه آنان، بیشتر گرفتار سرکوب کردن شورش‌ها بودند و علی رغم دشمنی، فرصت و توان چندانی برای مقابله با فعالیت‌های فرهنگی امام صادق (علیه السلام) را نداشتند، تا اینکه امویان سقوط کردند و عباسیان با شعار طرفداری از خاندان اهل بیت روی کار آمدند.71
نتیجه
خلفا و حاکمان سیاسی (سه خلیفه نخست اسلامی و حاکمان اموی، آل زبیر) هر یک به شیوه‏های مختلف، خلافت اسلامی را از آن خود کردند، اگرچه نقطه اشتراک همه آنان گرفتن حکومت از اهل بیت بود، امّا در شیوه‏ها و اهداف حکومتی و نحوه برخورد شان با اهل‏بیت و امامان شیعه، یکسان عمل نکردند.لذا. مواجهه اهل‏بیت با آنان نیز نمی‌توانست یکسان باشد. از این جهت، می‌توان سیره و سخنان اهل‏بیت را نسبت به خلفای سه‏گانه نخست و به ویژه شیخین، در راستای تحکیم وحدت اسلامی و رعایت ملاحظات عاطفی دیگر مسلمانان دانست، امّا سیاست سکوت نسبی، مبارزه منفی، جلوگیری از شورش‏های نظامی بی‏حاصل، و گاهی همگامی ظاهری و برخورد مماشات‌گونه آنان با خلفای اموی و عباسی را، بایستی به جهت ملاحظات دیگری چون حفظ جان خود و اصحاب، و بقای اصل و اساس مکتب خویش، و حمایت از صلح و آرامش در جامعه و حفظ اقتدار و رشد تعالی نظام و کیان اسلامی دانست، و نه رفق ومداراباحاکمان ظلم وجور. حاکمان دستگاه اموی و عباسی برخی از صاحبان و پیروان مذاهب را ناخواسته و خواسته به پیروی از راه و رسم خود کشانده بودندو حجم زیادی از روایات اهل بیت با عنوان “الناس” و “عامه” معطوف به این دسته بودند. با این همه در مجموع این دسته از حاکمان و کارگزاران آن‌ها را نمی‌توان به عنوان گروهی مذهبی تلقی کرد، به ویژه اینکه حاکمان سیاسی در ظاهر به گرایش‌ها و مذاهب متفاوت و گاهی متضادی تعلق داشتند. به علاوه اینکه در موارد زیادی سران و پیروان مذاهب مختلف رو در روی حاکمان قرار داشتند و در مخالفت با سیاست‌های حاکم با اهل بیت مشترک بودند.
فصل دوم:
روابط سببی امام علی (علیه السلام)
وفرزندانش با خلفا
گفتار اول: همسران امام علی
حضرت علی(علیه السلام) اولین امام شیعیان در دوران حیات خود (23 قبل از هجرت تا 40 هجری) زنانی را به همسری گرفتند. اولین آن‌ها فاطمه الزهرا(سلام الله علیها) دختر رسول خدا بود. وی تا زمانی که فاطمه(سلام الله علیها) زنده بود با زن دیگری ازدواج نکرد72 بعد از شهادت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) بنا بر وصیت آن حضرت، امام علی(علیه السلام) نخست امامه بنت ابی‌العاص اموی را به همسری گرفتند(مادر امامه زینب دختر رسول ا… بود.) و بعد از آن با، ام البنین کلبیه، اسماء بنت عمیس، ام حبیب تغلبیه، خوله حنفیه، ام سعد یا ام سعید

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   پایان نامه رایگان دربارهامام سجاد

0 thoughts on “پایان نامه رایگان درباره امام صادق، طلاق، توسل به زور

دیدگاهتان را بنویسید